2016 yapımı Pink, Aniruddha Roy Chowdhury'nin yönetmenliğinde, Hindistan'ın modern toplumundaki derin yaraları cesurca ele alan bir suç, dram ve gerilim filmidir. Film, sosyal statüleri farklı üç genç kadın (Taapsee Pannu, Kirti Kulhari ve Andrea Tariang) ile güçlü bağlantıları olan zengin bir genç arasında geçen talihsiz bir akşamın ardından patlak veren olayları merkezine alır. Yaşananlar, kadınların hayatını altüst eder ve toplumun önyargılı bakış açısıyla karşı karşıya kalmalarına neden olur.

Bu noktada devreye, emekli olmuş ama adalet aşkından vazgeçmemiş, bipolar bozuklukla mücadele eden avukat Deepak Sehgal (Amitabh Bachchan) girer. Bachchan'ın sinema tarihine geçecek kadar güçlü ve karizmatik performansı, filmin bel kemiğini oluşturur. Onun mahkeme salonlarındaki etkileyici savunması ve "Hayır, hayırdır" (No means no) gibi filmle özdeşleşen replikleri, yalnızca bir davayı değil, tüm toplumsal bir algıyı savunmaya dönüşür.

Pink, sürükleyici gerilim kurgusunun ötesinde, kadınlara yönelik toplumsal baskı, rıza kavramı, sınıf ayrımı ve adalet sistemindeki önyargılar gibi evrensel temaları derinlemesine işler. Senaryo, izleyiciyi başından sonuna kadar kenarına kilitleyen bir gerilimle, ahlaki ve sosyal sorgulamalara davet eder. Film, yalnızca Hint toplumuna değil, benzer sorunların yaşandığı tüm coğrafyalara hitap eden güçlü bir mesaj verir.

Oyunculuklar, özellikle başroldeki üç kadın oyuncunun inandırıcı ve duygusal performansları, filmin gerçekçi etkisini artırır. Yönetmen Chowdhury, gerilimi adım adım yükselten bir anlatım ve çarpıcı mahkeme sahneleriyle izleyiciyi tam anlamıyla içine çeker. Pink, sadece bir mahkeme draması değil, aynı zamanda izleyici üzerinde uzun süre düşündüren, güçlü bir sosyal eleştiri ve insanlık dersidir. Adalet, onur ve doğruyu arama mücadelesini samimi bir dille anlatan bu film, mutlaka izlenmesi gereken çağdaş bir klasik adayıdır.