Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ölümle yüzleşen bir adamın zihninde gezinen anılarını konu alır. Bu anılar, sadece bireysel bir çocukluk ve aile hayatını değil, aynı zamanda Sovyetler Birliği'nin 20. yüzyıl ortasındaki toplumsal ve tarihsel dönüşümlerini de yansıtır. Tarkovski, karakterin annesiyle ilişkisini, savaşın yarattığı travmaları ve insan hafızasının doğasını, kronolojik olmayan, düşsel bir anlatımla perdeye taşır.

Oyunculuk performansları, özellikle Margarita Terekhova'nın hem anne hem de eş rollerindeki etkileyici ve çok katmanlı portresi, filmin duygusal derinliğine büyük katkı sağlar. Tarkovski'nin yönetmenliği ise başlı başına bir görsel şiirdir. Uzun plan sekanslar, doğa imgeleri (su, ateş, rüzgar) ve gerçeküstü sahnelerle bezeli görsel dili, izleyiciyi adeta bir meditasyon haline sokar. Film, geleneksel bir olay örgüsü sunmak yerine, duygu ve çağrışımlarla ilerleyen bir deneyim sunar.

'Mirror' izlenmesi gereken bir filmdir, çünkü sadece bir hikaye anlatmaz, bir deneyim yaşatır. Sinemanın anlatım olanaklarının sınırlarını zorlayan bu yapım, hafıza, zaman, anne-oğul ilişkisi ve tarih gibi evrensel temaları benzersiz bir lirizmle işler. Tarkovski'nin otobiyografik öğelerle beslediği bu sinema şaheseri, izleyiciyi kendi geçmişi ve varoluşu üzerine düşünmeye davet eder. Görsel ihtişamı ve felsefi derinliği ile sinemaseverler için vazgeçilmez bir başyapıttır.