Mary and Max, 2009 yapımı Avustralya animasyon filmi, geleneksel çizgi filmlerden çok uzakta, yetişkinlere hitap eden derin bir dram ve komedi karışımı sunuyor. Stop-motion tekniğiyle çekilen film, 1976 yılında Melbourne'de yaşayan, sevgi eksikliği içindeki sekiz yaşındaki Mary Daisy Dinkle ile New York'ta yaşayan, Asperger sendromlu ve sosyal anksiyetesi olan kırk dört yaşındaki Max Jerry Horovitz'in beklenmedik mektup arkadaşlığını konu alır. İkili, dünyanın iki farklı ucunda, benzer yalnızlıklarını paylaşarak birbirlerine hayatlarının anlamını bulmada destek olurlar.

Yönetmen Adam Elliot, kendi çocukluğundan esinlenerek yazdığı bu senaryoda, insan ilişkilerinin kırılganlığını, zihinsel farklılıkları, dostluğun iyileştirici gücünü ve kabul edilme arzusunu son derece samimi ve bazen acımasız bir dürüstlükle işliyor. Toni Collette (Mary) ve Philip Seymour Hoffman'ın (Max) seslendirme performansları, karakterlere inanılmaz bir derinlik ve duygu katıyor. Hoffman'ın Max'i seslendirişi, karakterin iç dünyasını ve mücadelesini olağanüstü bir incelikle yansıtıyor.

Film, kasvetli ve çoğunlukla sepya tonlarındaki görsel stiliyle, hikayenin melankolik ama bir o kadar da sıcak atmosferini mükemmel yansıtıyor. Mizah anlayışı kara mizah sınırlarında geziniyor ve izleyiciyi güldürürken düşündürmeyi başarıyor. Mary and Max izlenmesi gereken bir film çünkü sadece bir animasyon değil, insan olmanın, kusurlarımızla var olmanın ve en beklenmedik bağların bile hayatımızı nasıl dönüştürebileceğinin evrensel ve dokunaklı bir portresi. Dostluk, yalnızlık ve kendini kabul etme temalarını işleyen bu benzersiz yapım, izleyiciye uzun süre akılda kalacak derin bir deneyim vaat ediyor.